เมื่อกี๊ก่อนที่จะมาอัพบล็อก
ไปรบกะแมงมุมมา – -
…
อยู่ดีๆก็เดินไปจ๊ะเอ๋กะแมงมุมยักษ์ที่บังอาจเข้ามาเดินเล่นในบ้านเรา
เห็นตอบแรกแทบกรี๊ด แต่ต้องพยายามสงบสติอารมณ์
เดินไปหยิบเชนไดรท์ แล้วฉีด แม่งวิ่งหนีอีก
น่ากลัวชะมัด ยังสยองไม่หาย
…
แต่มันทำให้นึกขึ้นได้นะ
เมื่อก่อนถ้าเจอแมงมุม พ่อเราเป็นคนจัดการ เราเป็นคนคอยดูต้นทาง
ตอนนี้เหลือเราคนเดียว ต้องทำเองทั้งหมด – -
ไอ้เรื่องเปลี่ยนหลอดไฟก็เหมือนกัน
เราเป็นคนเปลี่ยน พ่อคอยจับบันไดให้
ตอนนี้ไม่มีพ่อแล้วก็ต้องทำเองทั้งหมด
สุดท้ายถึงได้ตกบันได้ลงมาแบบนั้นไง
เกือบได้เป็นศพเน่าๆอยู่ในบ้านซะแล้ว
…
ผ่านไป 2 เดือนแล้วนะ…
พ่อจะรู้มั้ยว่าตอนนี้หนูเป็นยังไงบ้าง
พ่อจะรู้มั้ยว่าตอนนี้หนูลำบากแค่ไหน
ชีวิตตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้มีเรื่องดีๆเลย
ทำไมถึงมีแต่เรื่องแย่ๆก็ไม่รู้
…
เหมือนหนูเจอแต่เรื่องที่ทำให้ผิดหวังซ้ำๆกันอยู่นั่นแหละ
ณ วันนี้ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเดินต่อไปเพื่ออะไร
หนทางชีวิตข้างหน้ามันมืดมิดไปหมด
พ่อจะรู้มั้ย ตั้งแต่พ่อไม่อยู่ หนูต้องเจออะไรมาบ้าง
ทำไมหนูรู้สึกว่าเรื่องดีๆมันผ่านมาน้อยเหลือเกิน
…
ถ้าหนูตายไปตอนนี้ หนูจะได้เจอพ่อมั้ย?
หนูไม่อยากเดินต่อไปแล้ว หนูเหนื่อย
+++
